قارانلئقلاردا پارئلتئ
نادانسته هایمان به اندازه کل دنیا و آنچه می دانیم مشتی خاک است.
صفحه نخست       پست الکترونیک          تماس با ما              ATOM            طراح قالب
گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من
درباره وبلاگ


قال رسول الله:
اطلبو العلم من المهد الی اللحد.
زگهواره تا گور دانش بجوی.

«اطلبوا العلم و لو بالصین و هو علم‌ معرفة النفس‌ و منه‌ معرفة الرّب‌»؛
دانش را بیاموزید و لو در چین . این دانش معرفت نفس است که از او معرفت خداوند حاصل می شود.

طَلَبُ الْعِلْمِ فَرِیضَةٌ عَلَى كُلِّ مُسْلِمٍ وَ مُسْلِمَة»

كسب علم و دانش بر هر زن و مرد مسلمان واجب است.

مدیر وبلاگ :جواد زارع
نویسندگان



 این اختلالات در کودکان باید ریشه یابی شوند و از پیشرفت آنان در ذهن و حافظه کودک پیشگیری شود

 

بدرالسادات همایونیان اختلالات یادگیری را 3 دسته گفتاری، نوشتاری و ریاضی دانست و اظهار داشت: تعدادی از دانش‌آموزان در مقاطع تحصیلی خود در ریاضی دچار مشکل‌ می‌شوند و با وجود تلاشی که می‌کنند پیشرفت مورد انتظار را به دست نمی‌آورند معمولاً معلمان آنها را نصیحت می‌کنند تا بیشتر درس بخوانند و بازیگوشی نکنند.

وی افزود: جملاتی مانند برای پیشرفت در ریاضی معلم خصوصی باید بگیری، پیشرفت در ریاضی ارثی است، پایه‌ات از ابتدا ضعیف بوده است و چرا سر کلاس توجه نمی‌کنی بسیار متداول است غافل از اینکه ضعیف بودن در ریاضی می‌تواند به دلیل اختلال یادگیری در محاسبه باشد.وی افزود:برخی والدین و اولیای مدرسه دانش‌آموز را سرزنش می‌کنند و از آن بدتر گاهی با ارزیابی مقایسه‌ای عزت نفس او را خدشه‌دار می‌کند همچنین محروم کردن کودک از تفریح و بازی و داشتن برنامه‌ای فشرده رفتارهایی است که متأسفانه اعمال می‌شود در حالی که این رفتارها نتایج بدتری را همراه دارد.

اختلالات در کودکان باید ریشه یابی شوند و از پیشرفت آنان در ذهن و حافظه کودک پیشگیری شود

 

گام اول بررسی ضایعات مغزی است
این روانشناس کودک ادامه داد: اولین گام بررسی ضایعه مغزی در کودک است چنانچه هوش او طبیعی باشد و به لحاظ روانی اختلالی مشاهده نشود باید نوروسایکولوژیست‌ها و روانشناسان کودکان استثنایی به درمان مبتلایان به اختلال یادگیری بپردازند.

وی با بیان اهمیت رفتارهایی چون سینه‌خیز رفتن، چنگ زدن و پرتاب کردن در عدم ابتلا به اختلالات یادگیری گفت: محققان یادگیری مشاهده کرده‌اند چنانچه کودکی فعالیتی را انجام ندهد مثلاً پیش از راه رفتن سینه‌خیز نرود در بزرگسالی به اختلالات یادگیری مبتلا می‌شود متأسفانه گاهی برخی والدین خوشحال می‌شوند که فرزندشان بدون گذر از مرحله چهار دست و پا رفتن شروع به راه رفتن می‌کند در حالی که این مرحله در رشد مغز و عدم ابتلا به اختلالات یادگیری در آینده مؤثر است و چنانچه رفتاری جا بماند در رشد کودک اختلال ایجاد می‌شود.

همایونیان افزود: جالب است بدانید چنانچه کودکی هفت ساله مبتلا به اختلالات یادگیری باشد باید جهت درمان از ابتدا شروع کنیم در گام اول ابتدا بهره هوشی او محاسبه می‌شود بر این اساس تمام آیتم‌های کلامی و بیانی باید توسط خرده‌ آزمون‌ها محاسبه شود تا میزان توانمندی فرد در ابعاد مختلف سنجیده شود البته آزمون‌های هوشی کلیت را نشان می‌دهند و آزمونی در جهان وجود ندارد که به طور دقیق هوش را محاسبه کند.

 

به تفاوت‌های فردی توجه کنید
این متخصص حوزه بهداشت روان ادامه داد: چنانچه 2 نفر از هوش‌بهره یکسان داشته باشند و نمرات یکسانی در خرده آزمون‌ها بگیرند ممکن است در دروس مشابه نمرات مختلفی کسب کنند که این به تفاوت‌های فردی مربوط می‌شود.

وی گفت: بهتر است والدین کودک را خسته نکنند و در برنامه‌ریزی خود این نکته را لحاظ کنند که کودکان با یکدیگر متفاوت هستند و گاهی تفاوت در توجه، دقت و تمرکز منجر به کسب نمرات متفاوت می‌شود.

این روانشناس کودک تصریح کرد: توجه یا فعال و انتخابی است یا انفعالی. توجه انفعالی بر اثر محرک‌های بیرونی مانند سر و صدا بر هم می‌خورد بنابراین در این راستا باید شرایط لازم برای بهره‌گیری هر چه بهتر کودک از محیط آموزشی و پرورشی مناسب را فراهم آوریم.

 

شناخت استعداد در سال اول ابتدایی اتفاق می‌افتد
این متخصص حوزه بهداشت روان گفت: اگر کودک ریاضی، خواندن و نوشتن را از پایه یاد نگیرد در سالهای آتی با مشکل مواجه می‌شود همچنین شناخت استعداد در سال اول ابتدایی اتفاق می‌افتد متأسفانه گاهی کودکان گروه‌بندی و طبقه‌بندی را بلد نیستند و ردیف کردن را نمی‌دانند همچنین آموزش کوچکتر، بزرگتر، بالا، پایین، حجم، سبکی و سنگینی پیش از دبستان در عدم ابتلا به اختلالات ریاضی و پیشرفت تحصیلی مؤثر است.

وی افزود: همچنین بهتر است طیف رنگها را به کودکان آموزش دهیم از سویی دیگر اولیای مدرسه باید این موضوع را بدانند که ممکن است برخی کودکان به دلیل مشکلات مالی نتوانند به مهد کودک رفته و این مفاهیم را پیش از دبستان یاد بگیرند بهتر است این کودکان شناسایی شده و آموزش‌های اولیه پیش از تدریس درباره آنها اعمال شود.

اهمیت بازی در دوران کودکی جهت رشد کودک و پیشگیری از ابتلا به اختلالات یادگیری

 

کودکان خود را از بازی محروم نکنید
وی با بیان اهمیت بازی در دوران کودکی جهت رشد کودک و پیشگیری از ابتلا به اختلالات یادگیری گفت: متأسفانه برخی والدین کودکان را از بازی محروم می‌کنند و ترجیح می‌دهند برای آنها کلاس‌های فوق برنامه و آموزش زبان دوم و سوم فراهم کند غافل از اینکه برای درمان کودکانی که در ریاضی مشکل دارند از بازی استفاده می‌شود.

وی افزود: والدین و آموزگاران باید نسبت به یادگیری ریاضی در کودکی که کلاس اول است توجه زیادی کنند و نسبت به فهم او ریاضی را آموزش دهند متأسفانه برخی معلمان حوصله آموزش جمع و تفریق را به تمام دانش‌آموزان ندارند و ممکن است دانش‌آموزی بدون یادگیری اینها وارد مرحله بعدی یادگیری که ‌آموزش ضرب و تقسیم است شود و نتواند آنها را یاد بگیرد.

 





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
شنبه 14 آذر 1394


 بر اساس بررسی‌های دانشمندان دانشگاه شفیلد انگلستان و دانشگاه روهر آلمان، چرت‌ زدن در رشد‌ حافظه نوزادان نقش مهمی ایفا می‌کند و رفتارهای جدیدی که یاد گرفته‌اند را در حافظه آن‌ها ثبت می‌کند.
نوزادان بخش اعظم وقتشان را به خوابیدن اختصاص می‌دهند اما تا پیش از این، دانش اندکی درباره ارتباط بین خواب و سطوح بی‌سابقه رشد حافظه که در سال اول رخ می‌دهد، وجود داشت.

در این تحقیق، دانشمندان دریافتند خوابیدن نوزادان در انسجام‌ یافتن حافظه آن‌ها و حفظ حقایق، مناسبت‌ها و دانش‌ نقش بسیار مهمی ایفا می‌کند. محققان پی بردند خوابیدن روزانه پس از یادگیری به نوزادان کمک کرد رفتار جدیدی که آموخته اند را به یاد بیاورند.
تیم علمی بر روی 216 نوزاد سالم شش تا 12 ماهه متمرکز شد و توانایی آن‌ها برای به یادآوردن مهارت‌های تازه‌ یادگرفته‌ شده را آزمود.

دانشمندان به نوزادان یاد دادند چگونه دستکشی را از یک عروسک دستی بردارند و این فرصت به آن‌ها داده شد که این فعالیت را پس از وقفه‌های زمانی چهار و 24 ساعته دوباره انجام دهند. در این بررسی، نوزادانی که چرت نزده بودند، با نوزادان هم‌سن‌وسالشان که طی چهار ساعت پس از یادگیری فعالیت‌های موردنظر، حداقل نیم ساعت خوابیده بودند، مقایسه شدند.

نتایج نشان داد تنها نوزادانی که پس از فعالیت یادگیری، چرت زده بودند، فعالیت‌های موردنظر را به یاد آوردند در حالی که نوزدانی که نخوابیده بودند، هیچ سرنخی از به یادآوردن رفتار و اطلاعات جدید از خود بروز ندادند. همچنین 24 ساعت پس از یادگیری فعالیت موردنظر، نوزدانی که خوابیده بودند، یادآوری بسیار بهتری را در مقایسه با نوزدانی از خود بروز دادند که نخوابیده بودند.

این یافته‌ها برای هر دوی والدین و برنامه‌ریزی‌کنندگان تحصیلی حائزاهمیتند زیرا نشان می‌دهند بهترین زمان برای این که نوزادان اطلاعات جدید را یاد بگیرند، درست پیش از خوابیدنشان است این در حالی است که تا پیش از این مردم بر این باور بودند بهترین زمان برای یادگیری نوزادان هنگام بیداری کامل آن‌هاست. نتایج جدید نشان می‌دهند نوزادان فعالیت‌هایی که درست پیش از خوابیدن یاد می‌گیرند را به خوبی به یاد می‌آورند.
در این بررسی مشخص شد چرت‌های کوتاه‌تر از 30 دقیقه زمان کافی برای انسجام‌ یافتن دانش جدید در حافظه نوزادان را ارائه نمی‌دهند.
جزئیات این پژوهش در نشریه مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم امریکا قابل‌ مشاهده است
.





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
شنبه 14 آذر 1394


تقریبا همه می دانیم بلوغ به چه معناست؛ حداقل تجاربی در این زمینه داشته ایم. بلوغ مرحله ای طبیعی از رشد هر انسانی است که در دوره زمانی قابل پیش بینی اتفاق می افتد. با اینحال، همین که بچه ها به دوره بلوغ نزدیک می شوند، خیلی ها دست و پاشان را گم می کنند، طوری با این پدیده رفتار می کنند انگار بلایی است که دارد بر سر خودشان و فرزند دلبندشان نازل می شود و قرار است همه چیز را به هم بریزد.

برخی دیگر فوری سرشان را زیر برف فرو می برند، خودشان را به نشنیدن، ندیدن و ندانستن می زنند. اتفاقاتی که درست دارد جلوی چشم شان می افتد را انکار می کنند یا می گذارند که فرزندشان خودش این مرحله را طی کند، استدلال هم می آورند که مگر کسی در مورد این چیزها با ما حرف زد؟! خودمان فهمیدیم و خودمان با آن کنار آمدیم.

هستند والدینی هم که شورش را درمی آورند. روی همه چیز حساس می شوند، همه چیز را به بلوغ نسبت می دهند و خلاصه از هر 10 جمله ای که با فرزندشان حرف می زنند، هشت مورد به علائم بلوغ و رفتارهای نوجوان در این دوران و مانند آن مربوط می شود.

البته، بلوغ برای نوجوان اول از همه و بعد اطرافیان او، دوران حساسی است؛ بخصوص دختران که چون زودتر از پسران علائم بلوغ را تجربه می کنند و برخی از این علائم خیلی متفاوت از عادت های معمول زندگی شان است، در معرض آسیب بیشتری هم هستند. چطور باید با بلوغ کنار آمد؟! چطور باید با دخترها در مورد بلوغ حرف زد؟! چه کسی و در چه زمانی، چه میزانی از اطلاعات را باید به دختر بدهد؟!

بلوغ برای نوجوان اول از همه و بعد اطرافیان او، دوران حساسی است


خودتان آماده باشید
شما به عنوان والدین، چه بخواهید و چه نخواهید، خیلی زود با بلوغ فرزندتان مواجه خواهید شد. قبل از هر چیز، خودتان باید آرام باشید و اطلاعات مناسبی در این زمینه داشته باشید. فقط استرس داشتن یا بسنده کردن به تجربیات شخصی یا حرف های این و آن، از شما یک راهنمای مناسب برای فرزندتان نمی سازد

استرس و دستپاچه شدن هم کمکی به فرزندتان نمی کند و فقط این احساس را به او منتقل می کنید که از عهده این موضوع برنمی آیید و در نتیجه او از شما فاصله می گیرید. پس، چه به عنوان مادر و چه به عنوان پدر، اگر دختری دارید که طی چند سال آینده، وارد سن بلوغ (معمولا 10 تا 14 سال) می شود، از همین حالا اقدامات زیر را انجام دهید:

در مورد بلوغ مطالعه کنید. حواس تان باشد از منابع معتبر بهره ببرید. بلوغ غیر از جوش صورت و علامت های جسمانی و بداخلاقی، نشانه های دیگری هم دارد که با شناخت آنها می توانید به فرزندتان به خوبی کمک کنید. از یاد نبرید که آدم ها متفاوتند. شاید فرزند شما در همان سنی که شما بالغ شدید یا با همان مدلی که شما بلوغ را تجربه کردید، وارد این دوران نشود. مطالعه و کسب اطلاعات موثق، برای همین ضروری هستند.

آرامش خود را حفظ کنید. بله، فرزند دلبند شما قرار است از کودکی بامزه و بازیگوش به به یک فرد بزرگسال تبدیل شود. شما نمی توانید جلوی این فرآیند را بگیرید، بلکه باید با بُعد تازه ای از والد بودن مواجه شده و لذت های این دوران را تجربه کنید.

در رفتار خود تجدید نظر کنید. همانطور که انتظار ندارید از فرزند 15 ساله خود رفتارهای 6 سالگی اش را ببینید، شما هم نباید با او همانطور رفتار کنید که وقتی 6 ساله بود رفتار می کردید. لازم است مهارت های رفتاری و تربیتی تازه ای را بیاموزید. بهتر است قبل از اینکه دچار مشکلی شوید، به آن فکر کرده باشید.

 

مادرانه دخترانه
گفته می شود که بهتر است مادران با دختران خود در مورد بلوغ صحبت کنند. بلوغ، برای دختران پر است از تغییرات جسمانی و روانی که اغلب آنها، به حریم بسیار بسیار خصوصی دختر مربوط می شوند. از تغییرات جسمانی در اندام ها گرفته تا بالا و پایین شدن خُلق و احساسات ناگهانی و عادت ماهانه، همه و همه بسیار زنانه هستند و در نتیجه بهتر است مادر، در مورد آنها با دخترش صحبت کند اما چطور و از چه زمانی؟!

گوش به زنگ باشید
حواس تان به نشانه ها باشد، بخصوص در رفتارها و صحبت ها. ممکن است فرزند شما خیلی قبل تر از آنکه شما پیش بینی کنید، در بیرون از خانه یا در مدرسه یا توسط تلویزیون و اینترنت، با اطلاعاتی مواجه شود که علامت سوال هایی در ذهن او ایجاد کند. در هر سنی که هست، متناسب با سنی که دارد در مورد موضوع با او صحبت کنید. فکر نکنید همین که بگویید «این حرف ها برای تو زوده»، یا «بدو برو بخواب نشنوم دیگه از این حرف ها بزنی» یا «باشه به موقعش خودت می فهمی»، او دیگر در مورد این موضوع فکر یا کنجکاوی نخواهد کرد، بلکه فقط شما را در جریان نخواهد گذاشت.

راستش را بگویید
هرگز در مورد هیچ یک از موارد مربوط به بلوغ، به فرزندتان دروغ نگویید. لازم نیست همه چیز را از همان اول با همه چزییات بگویید اما به او دروغ هم نگویید. مثلا اگر در مورد خونریزی ماهانه زنان شنیده و فکر می کنید تا 5-4 سال دیگر برای خودش اتفاق نخواهد افتاد، نگویید «نه چنین چیزی نیست، حتما خواهر دوستت مشکل دیگه ای داره که به تو نگفته.» 

با این کار، اگر برای خودش قبل از اینکه شما توضیح دیگری بدهید، اتفاق بیفتد، حسابی نگران خواهد شد. به علاوه با توضیحات تکمیلی، می فهمد که به او دروغ گفته اید و اعتمادش را به حرف های شما از دست خواهد داد.

عادت ماهانه؛ چالش دخترانه
از سخت ترین قسمت هایی که باید برای دختران توضیح بدهید، بدون اینکه نگران شود و بترسد یا احساس بدی به او دست بدهد، عادت ماهانه است اما سختی آن نباید باعث شود که از آن فرار کنید. فکر کنید فرزندتان قبل از اینکه با او حرف بزنید، از طریق دوستانش اطلاعات غلطی در این باره بگیرد یا اینکه برای خودش اتفاق بیفتد، چه حالی خواهد داشت؟! پس، کم کم او را آماده کنید.

در مورد واقعیت ها حرف بزنید
در مورد ساختمان بدن یک زن، با او حرف بزنید. بگویید که او هم مثل شما روزی مادر می شود و بدنش از حالا که دارد بالغ می شود، خودش را برای آن زمان آماده می کند؛ مثل یک جور تمرین ماهیانه، تا وقتی که واقعا مادر می شود، بسته به سنی که دارد و میزان اطلاعاتی که دارد، می توانید این توضیح را مفصل تر ارائه دهید.


در مورد ساختمان بدن یک زن، با او حرف بزنید.


حاشیه عادت ماهانه را فراموش نکنید
خیلی وقت ها دردها، اعصاب خردی های بی دلیل و نشانه هایی مثل تورم قسمت هایی از بدن از خودت عادت ماهانه ناراحتی های بیشتری به همراه می آورند. درباره این موارد با فرزندتان صحبت کنید تا اگر اتفاق افتاد بداند که طبیعی است و نگران نشود.

او را آماده نگه دارید
اگر خیلی نزدیک به بلوغ است یا به تازگی عادت ماهانه را تجربه کرده، او را راهنمایی کنید که همیشه لباس زیر تمیز و خوراکی هایی که او را آرام می کنند، مثل شیرینی یا مسکن ملایم همراه داشته باشد تا خیالش راحت باشد.

آموزش را فراموش نکنید
یادتان باشد شما به عادت ماهانه عادت دارید و همه چیز برایتان واضح است اما دخترتان در مورد کوچکترین مورد هم آموزش لازم دارد.

تجربه هایتان را با او در میان بگذارید
اجازه بدهید فرزندتان بداند که شما در این دوران چه مسائلی دارید. این یک موضوع دختران - زنانه است و می توانید در این مورد درد دل کنید.

موضوع را محرمانه یا شرم آور نشان ندهید

درست است که مردها عادت ماهانه ندارند اما همسر شما در این مورد می داند پس لازم نیست قایم موشک بازی دربیاورید. پدر هم محرم دختر شما است و می تواند در مواقعی کمک کننده باشد، مثلا وقتی دختران کلافه و عصبی می شود، به او محبت بیشتری کند یا اینکه اگر شما نباشید و به مراقبت یا اقدام درمانی نیاز داشته باشد، از او حمایت کند. به علاوه، دختران قرار است یاد بگیرد با پدیده ای طبیعی مواجه است که نشانه سلامت بدن او است، نه اینکه خجالت بکشد و دائم معذب باشد که کسی متوجه نشود.

نقش پدرها در بلوغ دخترها
چه در خانواده های تک والد که پدر تنها سرپرست خانواده است و چه در خانواده هایی که مادر هم حضور دارد، نقش پدر در بلوغ دختران جدی است.

اگر تک والد هستید
در خانواده های تک والدی که پدر به تنهایی باید دختر خود را بزرگ کند چه؟! در این موارد، البته برای پدر، توضیح بلوغا سخت خواهدت بود. حتی اگر پدر از عهده این کار هم بربیاید، شاید دختر نتواند در مورد همه جزییات با او صحبت کند یا درد دل کند و راهنمایی بخواهد. بهترین حالت این است که از قبل، دختر با یکی از زنان نزدیک، ارتباط خوبی برقرار کرده باشد، مثلا با مادر بزرگ، خاله، عمه یا همسر یکی از دوستان نزدیک پدرش. پس، از همین حالا به فکر یک رابطه صمیمی و نزدیک، بین دختران و یکی از خانم های اطراف که حسابی به او اعتماد دارید، باشید.



آنها در مورد ظاهر خود حساس می شوند و مدام نگرانند که زشت و غیرجذاب باشند.


از دخترتان تعریف کنید
همه این صحبت ها بدان معنا نیست که پدرها در دوران بلوغ دخترشان سهمی ندارند و قرار است عرصه را برای مادر و دختر خالی کنند. دختران در این سن بسیار نیازمند توجه هستند. آنها در مورد ظاهر خود حساس می شوند و مدام نگرانند که زشت و غیرجذاب باشند. لازم است که پدران از دختران خود تعریف کنند و نشان بدهند که به او افتخار می کنند.

اشتباه برخی والدین این است که فکر می کنند اگر وارد چنین مقولاتی شوند، روی دخترشان باز می شود یا مثلا به بیراهه می رود، در صورتی که برعکس، دختری که با تعریف های پدری که به او اعتماد دارد، سیراب است و احساس ارزشمندی می کند، جای دیگری به دنبال تامین نیاز خود به تعریف و تمجید نمی گردد و آنقدر برای خودش ارزش قائل می شود که از خودش به خوبی مراقبت کند
.





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
شنبه 14 آذر 1394


یکی از مشکلات رفتاری کودکان، کمرویی است که بر خلاف سایر مشکلات ظاهراً رفتاری آزار دهنده نیست و نه برای خانواده و نه محیط مدرسه مشکل ساز نیست و گاهی نیز به عنوان یک حسن از آن یاد می شود، اما متأسفانه استمرار یک اختلال رفتاری است که در بسیاری از مواقع مانعی برای شکوفایی قابلیت ها، خلاقیت ها و ایفای مسئولیت های کودک در آینده می شود.
در کمرویی، کودک فقط به خود توجه داشته و از مواجه شدن با دیگران دچار ترس و نگرانی می شود.این حالت گاهی به قطع ارتباط و گاهی به ارتباط ناقص تبدیل شده و موجب آزار فرد کمرو می شود و کم کم اعتماد به نفس وی کاهش یافته و دچار مشکلات دیگر رفتاری نیز خواهد شد.


پیشگیری، شناسایی و درمان کمرویی امری بسیار مهم است، چون این اختلال با گذشت زمان پیچیده تر و درمان آن مشکل تر می شود.لذا اگر شناسایی زودتر انجام گیرد، درمان نیز سریع تر خواهد بود.

 

مسئله اصلی در مورد کودکان خجالتی عدم انعطاف‌پذیری آنها و مساله آنها دربرقراری ارتباط است.

سوال : فرزندم در مهد خیلی خجالتی و تو‌سری‌خور است. برای آینده‌اش نگرانم.چه کنم؟
مسئله اصلی در مورد کودکان خجالتی عدم انعطاف‌پذیری آنها و مساله آنها دربرقراری ارتباط است. این کودکان حتی در ابتدا هنگام ورود به جمع‌های خانوادگی هم مشکل دارند و ورودشان به محیط‌هایی مثل مهدکودک و مدرسه هم سخت است و گاهی حتی تا ۳ ماه طول می‌کشد تا با محیط جدید کنار بیایند. توصیه اصلی به مادر و مربیان آموزش برقراری ارتباط درست به کودک است. اگر کودک در محیط مهد و مدرسه، مربی خوش‌رو و خوش‌خلقی داشته باشد که روی رابطه با کودک کار ‌کند یخ این کودکان زودتر آب شده و سریع و بهتر‌ ارتباط برقرار می‌کنند.

 

در مورد تو سری خور بودن هم باید بگویم به خودی خود کودکان دیرجوش مشکل‌دار نیستند اما چون جسارت کمی دارند از حق خود دفاع نمی‌کنند. مثلا در مدرسه توانایی نه گفتن به هم‌کلاسی‌ همسن خود را ندارند و گاهی خوراکی و پولشان توسط دیگران برداشته می‌شود و اعتراضی نمی‌کنند. حتی این کودکان برای آنکه دوستی داشته باشند حاضرند پول یا مواد خوراکی‌شان را باج دهند. به واسطه آموزش‌ مهارت‌های اجتماعی که شامل آموزش جسارت‌ورزی، افزایش اعتمادبه‌نفس و مهارت‌های ارتباطی است می‌توانیم به کودک کم رو کمک کنیم ارتباط موثر و بهتری با همسالان خود برقرار کنند.

 

باید اعتماد به نفس این کودکان را تقویت کنیم. غیر از مهارت‌های اجتماعی- ارتباطی باید توانمندی‌های این کودکان را هم ارتقا ببخشیم چون کودکان دیرجوش از ورود به هر رقابتی اجتناب می‌کنند. رقابت‌پذیر نیستند و اگر وارد کلاس‌هایی شوند که در انتها باید مورد ارزیابی قرار بگیرند معمولا کلاس‌ها را ادامه نمی‌دهند و از حضور در محیط‌هایی که مورد قضاوت قرار می‌گیرند اجتناب می‌کنند. ثبت‌نام در کلاس‌های مختلف با توجه به علایق کودک و تشویق متناسب با پیشرفت کودک لازم است و به افزایش اعتمادبه‌نفس او کمک می‌کند.

 با آدم های خجالتی چگونه رفتار کنیم؟


خجالتی بودن برخی آدم‌ها نه تنها خودشان را آزار می‌دهد بلكه افرادی كه در اطراف آنها هستند، به عنوان همكار، همكلاسی یا خانواده نیز اذیت می‌شوند. افراد خجالتی آنجا كه باید حرفی را بزنند، نمی‌گویند و دقیقا جایی كه باید یك كار را انجام ندهند، نمی‌توانند و در نهایت این رفتار آنها هم به خودشان و هم به دیگران آسیب می‌زند. برای شناخت افراد خجالتی عادت‌های رفتاری آنها را بشناسید، شاید خود شما هم در گروه آدم‌های خجالتی باشید. در این شماره  با کمک پویا ودایع ،سخنران و مدرس زبان بدن برای شناخت زبان بدن  افرادخجالتی مشورت کردیم.



خجالتی‌ها چگونه صحبت می‌كنند؟
خشك شدن دهان و عدم قدرت بلع هم از دیگر نشانه‌های ظاهری افراد خجالتی و كم‌روست كه نمی‌توانند به دلیل خشك شدن دهان كلمات را ادا كنند و در صحبت كردن دچار تپق و لكنت خواهند شد؛ ادای كلمات به صورت بریده، بریده و كوتاه خواهد بود. خشك شدن سقف دهان و نیاز مكرر به نوشیدن آب از دیگر حالات فرد خجالتی و كم‌روست. خوردن ناخن نیز میان این افراد رایج است و معمولا برای كنترل استرس و داشتن آرامش از این حالات استفاده می‌كنند

این رفتار در خانم‌ها، آقایان و گروه‌های مختلف جامعه مشترك است. مغز افراد خجالتی دائم در حال فعالیت و كنترل اندام است از این رو انرژی بیشتری مصرف می‌كند و بدن‌شان واکنش نشان می‌دهد؛ یكی از این واکنش‌ها عرق كردن دست و پا و گرم شدن بیش از حد دست‌ها و صورت است كه همراه با برافروختگی صورت یا قرمز شدن لپ‌ها همراه است



افراد خجالتی از تماس فیزیکی هراس دارند
آقایان خجالتی معمولا موقع ایستادن سعی می‌كنند كیف را جلو نگه دارند و در ایستادن سر را پایین می‌اندازند و با دستان و وسایل خود بازی می‌كنند. افراد خجالتی از تماس فیزیکی با دیگران هراس دارند و سعی می‌كنند تماس فیزیكی را با دیگران به حداقل برسانند. ترس از تماس فیزیکی با دیگران شایع‌ترین حالت است و می‌توان حتی موقع دست دادن با آنها این موضوع را حس كرد. معمولا دست دیگران را شل و بی‌حس می‌گیرند. لرزش دست‌ها و پاها معمولا هنگام صحبت كردن در جمع دیده می‌شود كه اجتناب‌ناپذیر است و با بالا رفتن اعتماد به نفس این حالت‌ها كاهش خواهد یافت

ترس برادر خجالتی بودن است 
نتیجه خجالت تاثیر غیر قابل انكاری در زندگی روزمره افراد خجالتی دارد. این گروه نمی‌توانند دیدگاه‌ها و احساسات واقعی خودشان را بیان كنند و در نتیجه نمی‌توانند با دیگران ارتباط موثر و مفید برقرار كنند. رشد این افراد در محل كار و زندگی اجتماعی بسیار محدود می‌شود. نمی‌توانند كارهایی كه به روابط عمومی بالا نیاز دارد، بر عهده بگیرند و در مقابل ناملایمات دیگران اغلب سكوت اختیار می‌كنند. ترس مهم‌ترین علت كم‌رویی و خجالت است كه می‌توان با تمرین و مشاوره روانشناس این مشكل را حل كرد


خجالتی‌ها و نگاه‌های‌شان 
ارتباط چشمی ندارند و سعی می‌كنند به دیگران نگاه نكنند. از نگاه مستقیم ترس دارند و سعی می‌كنند وقتی با دیگران صحبت می‌كنند، سر را پایین بیندازند و دیگران را نگاه نكنند. افراد خجالتی هنگام صحبت كردن با دیگران، اغلب با موهای خود بازی می‌كنند تا بتوانند استرس خود را كنترل كنند. تنها بودن و گوشه‌گیری از دیگر نشانه‌های افراد خجالتی و كم‌روست و جمع كردن بازوها و دست‌ها در هم و كوچك كردن خود برای فرار از دیده شدن و استرس، ناشی از آن است. خود را بغل كردن از دیگر كارهایی هست كه افراد كم‌رو انجام می‌دهند

ویژگی‌های افراد خجالتی
افراد كم‌رو و خجالتی دارای مشخصات ظاهری منحصر به فردی هستند كه می‌توانیم با نگاه دقیق، آنها را از دیگران تشخیص دهیم. افردای كه دچار اعتماد به نفس پایین و كم‌رویی شدید هستند، معمولا در جمع دوستان یا ‌مهمانی‌ها دچار لرزش لب‌ها و دست‌ها می‌شوند. این لرزش، واكنش غیرارادی مغز در افراد خجالتی است كه از ترس و استرس آنها نشأت می‌گیرد.



زبان بدن خجالتی‌ها 
خجالتی‌ها معمولا گوشه‌های مجلس و جمع را برای نشستن یا ایستادن انتخاب می‌كنند و نمی‌خواهند در دید دیگران باشند تا كمتر معاشرت كنند و كمتر حرف بزنند. كم حرفی شایع‌ترین علامت در افراد خجالتی و كم‌رو است؛ كم حرفی آنها همراه است با استفاده بسیار كم از دست‌ها و بدن برای بیان احساسات خود یا پوشاندن صورت و لب‌ها با دست‌ها در مواقعی كه دچار استرس بالا هستند. این افراد معمولا سر را پایین می‌آورند و دست را روی پیشانی یا روی لب‌ها حركت می‌دهند. خانم‌ها معمولا دست را روی صورت نمی‌گذارند و با زیورآلات خود كه به گردن یا گوش دارند، بازی می‌كنند. خوردن اجسام شخصی و جویدن آنها مانند دسته عینك و خودكار از عادت‌های این افراد است

تفاوت زنان و مردان خجالتی
خانم‌های خجالتی معمولا نگاه‌های دزدكی و پرتكرار انجام می‌دهند تا دیگران را مورد بررسی قرار دهند. این كار معمولا به صورت پنهانی و در جایی انجام می‌شود كه فكر و ذهن فرد خجالتی درگیر شخص یا موضوعی خاص است؛ آنها با نگاه كردن به دیگران به صورت كوتاه انتظار دارند دیگران صحبت را شروع كنند. خانم‌های خجالتی معمولا موقع ایستادن و نشستن كیف خود را بغل و سعی می‌كنند یك مانع با دیگران ایجاد كنند. این كار را با وسایل دیگر هم انجام می‌دهند یا هنگام ایستادن سعی می‌كنند كمی عقب‌تر از دیگران بایستند



آیا خجالتی بودن درمان دارد؟
بهترین راهکار برای تغییر اساسی این است که این افراد به خود اجازه بدهند افكار و احساسات‌شان بروز كند. سعی كنند بیشتر با دستان خود حرف بزنند و به اصطلاح از زبان بدن بیشتر استفاده كنند. در این صورت برای بهتر شناختن فرد کم‌رو این شانس را به او می‌دهند كه او در جامعه و بین افراد حضور یابد. شخص كم‌رو و خجالتی همیشه فكر می‌كند كه حرف زدن یك ریسك بزرگ است. ریسك از اینكه دیگران شاید از او خوش‌شان نیاید و درباره او قضاوتی ناعادلانه كنند



او از دیگران نمی‌ترسد بلكه از فكر و عقاید دیگران نسبت به خود هراس دارد. زیاد در جمع بودن و داشتن یك فعالیت جمعی از دیگر درمان‌های یك فرد خجالتی و كم رو است كه كمك شایانی در رفع خجالتی بودن به او می‌کند. برای این كار تورهای تفریحی و كاری را توصیه می‌كنیم كه بیشتر حاضران افرادی شاد و اجتماعی هستند و همین موضوع روی افراد خجالتی تاثیر خواهد گذاشت. سخنرانی و مطرح كردن موضوعات جالب در مورد مسائل اجتماعی و فرهنگی و توضیح آن از دیگر تمرین‌هایی است كه می‌تواند مقدار قابل توجهی به افراد كم‌رو و خجالتی كمك كند

لباس خوب پوشیدن با بالابردن اعتماد به نفس كمك شایانی به افراد خجالتی می‌كند. ارتباط چشمی باید در دستور كار این افراد قرار گیرد و از نگاه دیگران و دیده شدن خود هراس نداشته باشند. نگاه كردن به دیگران خود عاملی مهم در بالابردن توان و اعتماد به نفس خواهد شد.


با کودک خجالتی چگونه رفتار کنیم؟

خانه و خانواده » تربیت فرزندان

یکی از بزرگترین آرزوهای والدین آن است که کودکانشان بتوانند در جامعه به بهترین شکل ممکن حضور پیدا کنند. البته این حضور خواه ناخواه توأم می شود با ابراز نظر و عقیده کردن. حضور در جامعه یعنی بتوانیم با اعتماد به نفس واقعی، توانایی و استعدادهای پنهانی خود را به معرض نمایش بگذاریم و در برابر عقاید مخالف با خود مدیریت درستی انجام داده و به شکلی صحیح آن ها را حل و فصل کنیم.

اما برخی از کودکان قادر نیستند به راحتی در جمع حضور پیدا کنند. این کودکان با دوستان خود ارتباط صمیمی و دوستانه ای برقرار نمی کنند و به دنبال آن همیشه در اظهار نظر کردن با مشکل روبرو می شوند. والدین آن ها مدام شاکی از آنند که چرا کودک من نمی تواند حق و حقوقش را از جامعه بگیرد؟ چرا نمی تواند با اطرافیانش راحت ارتباط برقرار کند و دوست شود؟ گاهی رفتارهای این کودکان، والدینشان را به ستوه می آورد. شاید شما هم شنیده باشید که والدین اذعان می کنند کودک من توانایی های زیادی دارد اما همین که در مقابل عده ای غریبه قرار می گیرد اصلا اسم خودش را هم فراموش می کند، چه برسد به اینکه بخواهد توانایی های خود را نشان دهد. در این جا ما به چند راهکار عملی که والدین می توانند از آن برای افزایش مهارت های اجتماعی کودکشان استفاده کنند اشاره می کنیم.
 
خجالتی بودن را برچسب نکنید
یکی از اشتباهات رایجی که والدین در تربیت کودک خود مرتکب می شوند زدن برچسب کم رویی به آن هاست. هیچگاه در مقابل دیگران، کودک خود را کم رو یا خجالتی صدا نزنید. برچسب زدن این القاب شخصیت کودک را به سمت همان رفتار های قبلی خود سوق می دهد. او در ناخودآگاه خود، خود را فردی ضعیف و کم مهارت می بیند. فردی که قادر نیست با دیگران به راحتی ارتباط برقرار کرده و نهایتا فردی است که به کم رویی شناخته می شود. اگر کسی نیز در مقابل کودکتان به شما گفت فرزندتان چقدر خجالتی است، بگویید"نه باید به فرزند من زمان داده شود تا بتواند خود را با موقعیتی که در آن قرار گرفته انطباق دهد". اگر شما از آن دست والدینی هستید که خجالت کشیدن فرزند خود را مایه تمسخر و خنده قرار می دهید، بدانید که سخت در اشتباهید. گاهی برای خنده در جمع به کودکان لقب دست و پا چلفتی می دهیم. ساعاتی را با دیگران می خندیم. اما نمی دانیم که چقدر شخصیت فرزند مان را زیر پا له می کنیم و بر ناتوانایی او در برقراری ارتباط می افزاییم.

به جای کودکتان جواب ندهید
گاهی اتفاق می افتد کسی از فرزند شما سوالی می پرسد، ولی قادر نیست جواب سوال طرف مقابل را به خوبی پاسخ دهد. ممکن است در این شرایط حتی دستش را جلوی صورتش بگیرد یا خود را پشت سر شما قایم کند. در این مواقع لازم نیست شما به جای او پاسخ سوال را دهید یا حتی به جای او به خاطر پاسخ ندادنش معذرت خواهی کنید. فقط کافی است موضوع بحث را سریعا عوض کرده و او را از حالت فشار و تنش ایجاد شده خارج نمایید. یادمان باشد هر کجا که می نشینیم از نگرانی خود در رابطه با کم رویی و خجالتی بودن فرزندمان سخن نگوییم. بازگو کردن این مسئله به طور مداوم، این ذهنیت را برای فرزندمان ایجاد می کند که مشکل او بسیار مهلک و لاینحل است و از طرفی او را به خاطر عدم روابط اجتماعی صحیح اش نیز مورد مواخذه قرار ندهید.به جای سرزنش سعی کنیم که راهکارهای اساسی برایحل مشکل پیدا کنیم.
 
غمی بر غم های کودک تان نیفزایید
کودکان کم رو معمولا از طرف همسالانشان مورد تمسخر قرار می گیرند. این رفتار دوستان باعث ناراحتی و غم بزرگی برای کودک شما می شود. اگر کودکتان را ناراحت و دلشکسته دیدید با او همدردی کنید. نشان دهید ناراحتی او را درک می کنید و در کل از کودکتان در برابر رفتار دوستانش حمایت کنید. برخی والدین در این شرایط به جای همدلی کردن با کودک خود، تازه بر این موضوع بیشتر تاکید کرده و مثلا می گویند "دوستانت راست می گویند اینقدر دست و پاچلفتی هستی که از حقت نمی توانی دفاع کنی" و یا "تو چرا نمی توانی در برابر دوستانت بایستی تا آن ها هر کاری که دلشان می خواهد انجام دهند". والدین می توانند حتی با گفتن خاطره ای از دوران کودکی خود که مورد تمسخر دوستانشان قرار گرفته اند شرایط مشابهی را برای کودک مجسم کنند. این همدلی باعث کاهش تنش و اضطراب ناشی از تمسخر دوستانش می شود

مقایسه های سرزنش آمیز را کنار بگذارید
یکی دیگر از رفتارهای اشتباه والدین در قبال کم رویی و خجالت کشیدن فرزندانشان آن است که آن ها را با کودکان دیگر مورد مقایسه قرار می دهند. مثلا می گویند "ببین پسر همسایه چقدر قشنگ سلام و احوال پرسی می کند، ولی تو عرضه نداری حتی سرت را بالا بگیری. تو آخر هیچ چیزی نمی شوی". مقایسه کردن نه تنها در کودکان بلکه در بزرگسالان هم امری ناپسنده به شمار می آید، به طوری که شخصیت افراد را زیر سوال می برد.بهتر است رفتارهای پسندیده و زیبای کودک دیگر را با مهارت و ظرافت خاصی به کودک نشان داده و آن را تشویق کنید.یادمان باشد این گفتگو نباید حالت مقایسه ای و تمسخر امیز به خود بگیرد. مثلا بگویید "اون پسر بچه چه قدر قشنگ به همکلاسی خود دست داد و حالش را پرسید به نظر تو رفتارش قشنگ نبود؟".
 
کوچک ترین جرقه های ضد خجالت را تشویق کنید
تشویق کردن همیشه بهترین اهرم برای افزایش تعداد دفعات یک رفتار پسندیده محسوب می شود. هر رفتاری را که مغایر با خجالت کشیدن و کم رویی در کودکتان است مورد تشویق قرار دهید. مثلا اگر کودک تان در جمعی رفت و به بزرگتری سلام می کند به او بگویید "آفرین دخترم یا پسرم چقدر قشنگ سلام کردی" یا اگر نقاشی اش را به دوستانش نشان می دهد به او بگویید از اینکه نقاشی ات را خیلی قشنگ به دوستت نشان دادی خوشحالم.
 
زورگویی به کودک، دردی را دوا نمی کند
مواقعی که کودکتان را برای انجام دادن کاری مثلا گفتن اسمش در حضور دیگران یا نشان دادن توانایی هایش به دوستان ملزم می کنید دچار هراس و اضطراب می شود. نتیجه چنین کاری آن می شود که کودک هیچ رغبتی به نشان دادن خود نداشته باشد. وی در دفعات بعدی وقتی در چنین شرایط مشابهی قرار می گیرد، دچار ترس می شود و نشانه های کم رویی و خجالت را می توان در چهره اش دید. الزام کردن کودک علی رغم میل و خواسته او راهی مناسب برای افزایش مهارت های ارتباطی کودک نمی باشد و تنها مشکلی را بر مشکلات رفتاری کودک می افزاید.

 





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
دوشنبه 2 آذر 1394

پرحرفی مسئله‌ای است که اغلب می‌تواند روابط اجتماعی را تخریب کند.دلیل پرحرفی‌تان چه این باشد که همیشه چیزی برای تعریف کردن دارید و چه به‌خاطر ترس‌تان از پس زده شدن باشد دراینجا راهکارهایی برای ترک پرحرفی داریم.

 


میل به حرف زدن می‌تواند تبدیل به یک عادت بد شود که ترکش سخت است.

 

1. از حرف زدن در مورد خودتان (مثل : من، مال من، به من) اجتناب کنید

چون تجربیات شخصی معمولا برای دیگران کسل کننده است وحرف‌تان به درازا خواهد کشید.

این میل به حرف زدن می‌تواند تبدیل به یک عادت بد شود که ترکش سخت است.فقط به داستان‌های کوتاه اکتفا کنید که متناسب با موضوع باشد.اگر داستانی تعریف می‌کنید مطمئن شوید که خنده‌دار است اگر کسی حوصله‌اش سررفت یا واکنشی نشان نداد احتمالا فکر می‌کند که دارد وقتش را تلف می‌کند.افراد به‌طور ناخودآگاه دوست دارند در مورد خودشان حرف بزنند.هرچقدر شما کمتر در مورد خودتان حرف بزنید بیشتر عادت می‌کنید .درعوض درمورد دیگران صحبت کنید.

 

2. سوال بپرسید و اطلاعات کسب کنید.

اگر در مورد چیزی که به خودتان مربوط است حرف می‌زنید،سوال بپرسید یا ازدیگران کسب اطلاعات کنید تا حرف زدن شما وقت تلف کردن به‌نظر نرسد.ممکن است به جایی برسید که ادامه حرف برای شما کسل کننده باشد و سوالات کمتری بپرسید.شاید فکر کنید این‌گونه فقط درمورد خودتان حرف خواهید زد بدون آن‌که ازدیگران سوال بپرسید.مکالمه دوطرفه را هدف قرار دهید و متکلم وحده نباشید.

 

3. خودتان را به‌جای آنها بگذارید.

تصورکنید اگر با خودتان حرف بزنید چه احساسی خواهید داشت.اگر کسل ،آزرده ،غصه‌دار،خسته و یا بی‌علاقه شدید حرف‌های‌تان را بررسی کنید تا بفهمید کجا را باید تغییر دهید،اصلاح کنید و یا روی آن کار کنید.اگر دیگران از حرف‌های‌تان خسته شدند اما شما مشکلی حس نکردید،احتمالا فقط به خودتان فکر می‌کنید و خودخواه هستید و باید به یک مشاور مراجعه کنید.

 

4. نظر دیگران را درمورد پرحرفی‌تان بپرسید.

نظر چندتا از دوستان‌تان نزدیک‌تان را صادقانه درمورد خودتان و اینکه پرحرف هستید یا نه بپرسید.به آنها بگویید که صددرصد می‌خواهید حقیقت و عقیده‌شان را بدانید و ظرفیت شنیدن حقیقت را دارید.به آنها توضیح دهید که این‌کار را فقط برای منفعت خود نمی‌کنید بلکه به نفع آنها هم هست بنابراین موضع نمی‌گیرند و به شما در حل این مسئله کمک هم خواهند کرد.

 


پرحرفی مسئله‌ای است که اغلب می‌تواند روابط اجتماعی را تخریب کند

 

5. قوانین ساده‌ای وجود دارد که باید پیش از حرف زدن و حین حرف زدن به‌یاد داشته باشید.

این یک راهنمای اساسی است که بدانید چه زمانی حرف زدن را متوقف کنید.اگر این اتفاق‌ها افتاد صحبت‌تان را متوقف نمایید:

- اگربه شما توجه ندارند و یا با کس دیگری حرف می‌زنند.

-اگر داستان‌تان طولانی است و کسی نمی‌خواهد بشنود.

- اگر داستان را از اینترنت گرفته‌اید.

- اگر دارید درباره رویاها یا کارتان حرف می‌زنید.

- اگر فرد مقابل به نظر کلافه و بی حوصله می آید.

- اگر فرد مقابل به گوشی همراه،تبلت و یا کامپیوترش نگاه می‌کند.

- اگر فرد مقابل مشغول انجام کاری است.

- اگر بسیارسریع حرف می‌زنید.

- اگر تنها کسی هستید که می‌خندید.





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
دوشنبه 2 آذر 1394


 دختری ۸ ساله دارم که رازهای خانه را جلوی دیگران و مهمان‌ها مطرح می‌کند، بیشتر در جمع بزرگ تر‌ها حضور پیدا می‌کند و اصلا از من حرف شنوی ندارد.

نکاتی که در ادامه بیان می‌شود می‌تواند به شما والد محترم در این باره کمک کند:

۱- اگر مطالبی که کودک در جمع مطرح می‌کند، کم اهمیت یا بی‌اهمیت است؛ برای مثال وقتی می‌گوید: «شام چی خورده‌ایم یا دیروز کجا رفته‌ایم و...» هیچ واکنشی نشان ندهید.
۲- اگر مسائل مهم زندگیتان را در جمع بیان می‌کند یکی از دلایل مهم آن، این است که خودتان در حضور همسر یا بستگانتان همین کار را می‌کنید، بدون اینکه متوجه باشید دختر ۸ ساله شما با وجود اینکه مشغول بازی است، صحبت‌های شما را می‌شنود. سعی کنید الگوی خوبی باشید و مسائل و رازهای خانوادگی را با دیگران مطرح نکنید، اگر هم این کار را انجام می‌دهید حداقل زمانی که او مدرسه است و درخانه حضور ندارد با دیگران صحبت کنید.
۳- وقتی کودک رازهای خانواده را مطرح می‌کند واکنش شدید نشان ندهید بلکه او را از جمع بیرون ببرید و او را از نظر خودتان مطلع کنید؛ مثلا بگویید: «من خیلی ناراحت می‌شوم وقتی مسائل خصوصی زندگیمان جلوی بقیه مطرح می‌شود» یا در‌‌ همان موقع با یک نگاه جدی (بدون هیچ صحبتی) برای چند ثانیه به او نگاه کنید.
۴- به هیچ وجه از روش‌های نصیحت، عصبانیت، تهدید، تنبیه و... به ویژه در حضور جمع استفاده نکنید.
۵- کودک شما به شدت نیازمند جلب توجه است. شما و همسرتان سعی کنید نکات مثبت او را بیشتر ببینید برای مثال می‌توانید توانمندی‌هایش را روی کاغذ بنویسید و روی کمدش بچسبانید. تا می‌توانید با او بازی کنید برایش وقت بگذارید با هم بیرون بروید و...
۶- به دیگران بسپارید که وقتی از مسائل زندگیتان صحبت می‌کند، هیچ واکنشی نشان ندهند و کاملا بی‌تفاوت باشند.
7-
هدف کودک از خبرچینی را مشخص کنید، آیا کودک به دنبال جلب توجه و کسب قدرت است و یا انتقام جویی می کند؟
8- 
در مورد علل خبرچینی با کودک صحبت کنید و به او یاد دهید که از روش های دیگر مطلوب برای افزایش مقبولیت استفاده کند.
9-  
به کودک کمک کنید دیگران را در توانمندی های خود سهیم کند و یا به آن ها آموزش دهد.
10- 
به او کمک کنید تا برای دست یافتن مهارت های اجتماعی الگوی مناسبی پیدا کند و رفتارهای قابل تحسین الگو را به خاطر بسپارد و یا یادداشت کند.
11- 
هنگامی که کودک خبرچینی می کند توجه خود را به چیزهای دیگر جلب کنید مثلا بگویید : ((به جای اینکه در باره ی این موضوع حرف بزنیم بهتر است که ...))
12- 
در بحث های کلاسی و گروهی احساس دیگران در مورد افراد خبر چین را به چالش بکشید و یا بیان داستان  و نشان دادن فیلم و...آن ها را با عواقب خبر چینی و احساسات دیگران نسبت به چنین کسانی آشنا سازید.
13- 
به جای گوش دادن به خبر چینی از او بخواهید ماجرا را بنویسد.
14- 
خبر چینی را نادیده گرفته و رفتارهای صحیح کودک را تشویق کنید.
15- 
هنگامی که چشم پوشی از خبر وی غیرممکن است با کودک قرار بگذارید در صورت خبرچینی نکردن به او جایزه می دهید و برعکس.
16- 
به کودک اعتماد به نفس بدهید تا برای جلب توجه مجبور به خبرچینی نشود.
17- 
در فعالیت و کارها کودک خبرچین را با الگوهای مناسب قرار دهید و در مورد رفتارهای خوب این الگوها با کودک بحث کنید.
18-
کروم بلتز، پیشنهاد می دهد اصل تمیز را به کودکان یاد دهید تا برخی خبرها با خبرچینی متفاوت باشد مثل خبرهایی که مورد خطر برای اموال مدرسه و دیگران و... است.
19- 
کودک را با دادن فهرستی  از خبرچینی هایش از رفتارش آگاه کنید.
20-  
به کودک کمک کنید تا خودش راهی برای اصلاح رفتارش بیابد به جای اینکه آن را به طور کامل به عهده ی والدین بگذارید.
21- 
به کودک آموزش دهید که گزارش چه اطلاعاتی مناسب است. مثل نیاز به کمک فوری، زد وخورد، فریب دادن و
...





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
دوشنبه 2 آذر 1394

مبتلایان در خانه، مدرسه و هر محیطی که قرار گیرند، مشکلات رفتاری متعددی ایجاد می‌کنند و همین موجب آزار خانواده و اطرافیان آنها می‌شود.

تنبیه بدنی ممنوع
عضو هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران اذعان داشت: تنبیه بدنی از سوی برخی والدین که فرزندان مبتلا به بیش‌فعالی و کم‌توجهی دارند، راهی است برای کنترل رفتارهای آزاردهنده کودک، در حالی که این روش کاملاً مطرود است و هر چند به طور آنی کودک را آرام می‌کند، اما او از تنبیه درس نمی‌گیرد.


وی افزود: تحقیقات نشان می‌دهد که تشویق تأثیر بسیاری بر مبتلایان به بیش‌فعالی و کم‌توجهی دارد.

مبتلایان به بیش‌فعالی و کم‌توجهی به تشویق حساس‌ترند
این متخصص حوزه بهداشت روان گفت: مبتلایان به تشویق حساس‌تر هستند و درمانگران باید برنامه‌ای به خانواده کودک مبتلا دهند تا رفتارهای مثبت او را شناسایی کند و با تشویق، تعداد رفتارهای مثبت کودک را افزایش دهند.

تهرانی‌دوست تصریح کرد: محروم کردن از برخی امتیازها،  فعالیت‌ها و جوایز جزو تنبیه‌هایی است که برای مبتلایان به بیش‌فعالی و کم‌توجهی در نظر گرفته می‌شود، همچنین می توان از تنبیه «اتاق خلوت» برای این کودکان استفاده کرد. در این روش چنانچه کودک رفتار آزاردهنده‌ای داشته باشد، او را در اتاقی خلوت قرار می‌دهند تا برای مدتی تنها بماند.

تنبیه مبتلایان به بیش‌فعالی قواعد خاص خود را دارد
وی افزود: تنبیه بدنی به هیچ‌وجه درست نیست و تنبیه در این کودکان قواعد خاص خود را دارد.

عضو هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران گفت: بیش‌فعالی و کم‌توجهی شایع‌ترین اختلال دوران کودکی تلقی می‌شود که معمولاً از سنین قبل از دبستان خود را نشان می‌دهد و ممکن است تا بزرگسالی ادامه یابد.

وی ادامه داد: این اختلال به سه نوع تقسیم می‌شود در نوع اول بیش‌فعالی و کم‌توجهی به صورت توأم دیده می‌شود، نوع دوم با بیش‌فعالی و نوع سوم با کم‌توجهی خود را نشان می‌دهد.

علائم مبتلایان به بیش‌فعالی
این متخصص حوزه بهداشت روان خاطر نشان کرد: پرتحرکی و پرحرفی، تکانشگری، دست زدن به رفتارهای پرخطر، کم‌توجهی، اضطراب و خجالتی بودن مجموعه علائم اختلال ADHD یا بیش‌فعالی و کم‌توجهی را تشکیل می‌دهد.

 





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
دوشنبه 2 آذر 1394


 کودکانی که دچار اختلال در تمرکز و بیش فعال هستند، برخی عملکردهای مغزشان دچار اختلال است. برای مثال حافظه آنها قوی نیست و خیلی زود حواسشان پرت می‌شود. قادر به کنترل برخی رفتارهای خود نیستند و سرعت پردازش مفاهیم در مغز آنها پایین است.


اگر فرزند شما دچار اختلال در تمرکز است، احتمالا این ویژگی‌ها به نظرتان آشنا می‌آید. این گونه کودکان، در انجام تکالیف گوناگون، از جمله تکالیف مدرسه، با مشکل مواجه می‌شوند. آنها قادر به انجام کارهایی که از آنها خواسته می‌شود به طور کامل و دقیق، نیستند. حتی اموری از قبیل تمیز کردن اتاقشان نیز برایشان مشکل است، البته این به معنای بی حالی و کسلی آنها نیست. اتفاقا برعکس، این گونه کودکان از انرژی فوق العاده‌ای برخوردارند.


یکی از دلایل عدم تمرکز آنها نیز همین انرژی خیلی زیاد است. تمرین‌های شناختی می‌توانند تغییرات دلخواه را در مغز و عملکرد آن ایجاد کنند. این نکته بدین معنا است که شما می‌توانید با تمرین و تلاش، علائم این مشکل را در فرزندتان کاهش دهید و به نزدیک شدن مغز او به حالت عادی کمک کنید.

 

سال‌های سال دانشمندان تصور می‌کردند که هر یک از ما با سلول‌های مغزی مشخصی متولد می‌شویم و تغییر نوع این سلول‌ها، عملکردشان یا افزایش تعداد آنها امری غیر ممکن است، اما امروزه دانشمندان به وجود عنصری به نام «نوروپلاستیسیتی» در مغز پی برده اند که این عنصر به مغز اجازه می‌دهد سلول‌های اضافی تولید کند و یا عملکرد برخی سلول‌ها را اصلاح کند، اما نکته جالب توجه این است که تمرینات شناختی می‌توانند تغییرات دلخواه را در مغز ایجاد کنند.

 

این تغییرات نه تنها عملکرد مغز را در بر می‌گیرند، بلکه حتی می‌توانند در شکل ظاهری مغز نیز تفاوت‌هایی ایجاد کنند. به همین دلیل است که والدین کودکان بیش فعال باید همواره امیدوار باشند و برای بهبود علائم این مشکل در فرزندشان تلاش کنند.

 

راهکارهایی برای افزایش تمرکز در کودکان

آرامش و تصورات مثبت
ترکیب تکنیک‌های ساده آرامش بخش، مانند کشیدن نفس عمیق، و تصور امور مثبت به ذهن کمک می‌کند توانایی‌اش برای یادگیری افزایش یابد. ذهن ما از قابلیت‌های گوناگون و باور نکردنی برخوردار است. برای مثال تحقیقات نشان می‌دهند اگر شخصی در ذهن خود انجام تمرینات ورزشی را تصور کند، هنگام انجام آن تمرینات در عالم واقع، عملکرد بهتری خواهد داشت. به همین دلیل است که کودکان بیش فعال می‌توانند «تصور کنند» که در کلاس به صحبت‌های معلم توجه می‌کنند یا در حال انجام تکالیف خود هستند و در نتیجه این تصور، عملکرد واقعی آنها نیز در زندگی بهبود می‌یابد. شما نیز می‌توانید در این کار به فرزندتان کمک کنید. حتی خود نیز می‌توانید از این راه استفاده کنید و شاهد نتایج باور نکردنی آن باشید.


بازی با سکه‌ها
این بازی را هم والدین دوست دارند هم کودکان. علت علاقه والدین این است که این بازی باعث بهبود حافظه کودک شده و توجه و تمرکز او را افزایش می‌دهد. کودکان نیز از ریتم تند بازی و سرگرم کننده بودن آن لذت می‌برند. برای شروع شما به چند سکه، یک جعبه کفش یا در آن (برای پوشاندن سکه‌ها) و یک ساعت یا تایمر نیاز دارید. ابتدا 5 عدد از سکه‌ها را انتخاب کنید (مثلا 3 عدد 50 تومانی و 2 عدد 25 تومانی).

 

بهتر است اندازه و رنگ سکه‌ها با هم متفاوت باشند. سپس آنها را به ترتیب دلخواه خود بر روی زمین بچینید. حال از فرزندتان بخواهید خوب به سکه‌ها نگاه کند و ترتیب آنها را به خاطر بسپارد. سپس با استفاده از جعبه کفش، روی سکه‌ها را بپوشانید و از فرزندتان بخواهید با استفاده از سکه‌های باقی مانده، آنچه را دیده است دوباره برای شما درست کند. این کار فرزندتان را زمان بگیرید. هر چه سرعت او در چیدن دوباره سکه‌ها بیشتر باشد، امتیاز او بیشتر خواهد بود. پس از اتمام کار او، جعبه کفش را از روی سکه‌های قبلی بردارید و با ترتیب سکه‌هایی که فرزندتان چیده است مقایسه کنید.

 

اگر ترتیب آنها غلط بود از او بخواهید دوباره سکه‌ها را بچیند. او باید آنقدر این کار را تکرار کند تا به نتیجه درست برسد. شما می‌توانید با تغییر چیدمان سکه‌ها به سلیقه خود، بازی را دشوارتر یا ساده‌تر کنید. همچنین می‌توانید از انواع گوناگون سکه استفاده کنید. در نظر گرفتن یک جایزه نیز در افزایش انگیزه فرزندتان موثر خواهد بود. با تکرار این بازی، به مرور متوجه افزایش تمرکز و حافظه فرزندتان خواهید شد.

جدول‌ها و پازل‌های تصویری
شاید به نظر ساده بیایند، اما جدول‌ها و پازل‌های تصویری یکی از بهترین ابزارهای افزایش تمرکز کودکان بیش فعال هستند. جدول، ترتیب حروف و چینش صحیح آنها را به کودک آموزش می‌دهد در حالی‌که پازل‌های تصویری، که برای پیدا کردن هر تکه مناسب باید توجه و تمرکز زیادی به خرج داد، تمرکز و توجه کودک را افزایش می‌دهند

 


 بازی‌های فکری به افزایش دقت و توجه کودک کمک زیادی می‌کنند


یگانگی ذهن و بدن
یک مثال ساده از این تکنیک این است که از فرزندتان بخواهید بر روی صندلی بنشیند و تکان نخورد. سپس خودتان مدت زمانی را که فرزندتان می‌تواند بدون تکان خوردن بر روی صندلی بنشیند اندازه‌گیری کنید. نشستن بی حرکت کودک بر روی صندلی یک عمل فیزیکی است که به بدن او مربوط می‌شود. اما این سکون می‌تواند به مرور در ذهن و فعالیت‌های ذهنی او نیز تاثیر گذار باشد. با انجام این کار، ارتباطات عصبی مغز و بدن تقویت می‌شوند و خود کنترلی کودک افزایش می‌یابد. برای مشاهده نتایج این تکنیک، فرزندتان باید این تکنیک را چندین بار تکرار کند. مطلوب این است که هر بار مدت زمانی که فرزندتان بر روی صندلی می‌نشیند افزایش یابد.

بازی‌های فکری
بازی‌های فکری به افزایش دقت و توجه کودک کمک زیادی می‌کنند. این بازی‌ها معمولا بسیار جذاب و مفرح هستند. به همین دلیل کودک برای بازی از خود اشتیاق زیادی نشان می‌دهد. در عین حال بدون اینکه خود متوجه باشد در حال تقویت حافظه خود است. بازی‌های فکری منجر به تقویت چرخه‌های تفکر در ذهن می‌شوند. در نتیجه به مرور عملکرد ذهن بهبود می‌یابد. انواع گوناگون این بازی‌ها در بازار موجود هستند. فقط هنگام انتخاب آنها باید به سن فرزندتان توجه داشته باشید. بازی‌هایی که برای کودک خیلی سخت باشند، نه تنها تاثیر مثبتی بر او ندارند، بلکه منجر به دل‌زدگی و نا امیدی او نیز می‌شوند. توجه داشته باشید که فرزند شما نمی‌تواند تمام این تمرینات را به تنهایی انجام دهد. برای اینکه فرزندتان از این تمرینات بیشترین بهره را ببرد، لازم است خود شما به عنوان یک راهنما همواره در کنار او حضور داشته باشید و در صورت لزوم به او کمک کنید. این تمرینات نه تنها به تقویت قوای ذهنی فرزند شما کمک می‌کند، بلکه باعث بهبود روابط او با شما نیز می‌شود. انجام این تمرینات به بهبود شرایط فرزند شما کمک بسیاری می‌کند، اما این بدین‌معنا نیست که فرزند شما از مراجعه به یک متخصص بی‌نیاز است. لازم است چنین کودکانی همواره تحت نظر یک متخصص کودکان و یک روانشناس باشند. ممکن است برای کنترل وضعیت کودک داروهایی توسط متخصصان تجویز شود که مصرف آنها برای کودک ضروری باشد
.





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
دوشنبه 2 آذر 1394


این روش تنبیه جدید در مهدهای کودک بسیار تاثیرگذار و مفید واقع شده است و والدین می توانند از این روش بهره بگیرند.

کودک نیز در این اتاق، باید درباره کار به اصطلاح زشتی که انجام داده است ، فکر کند و سپس از مربی خود عذرخواهی کند تا دوباره به جمع کودکان و هم بازی های خود بازگردد.

سوالی مطرح است و آن اینکه آیا کودک بعد از بیرون آمدن از اتاق فکر درباره کار به اصطلاح بد خود فکر می کند؟ روحیه کودک بعد از بیرون آمدن از این اتاق چگونه است؟

 

بسیاری از والدین این کودکان اظهارداشته اند که کودکشان آنان فردای روز تنبیه، حاضر نیست به مهد برود.

این در حالی است که کار شناسان معتقدند، مهد کودک باید جایی برای رشد و تربیت کودک باشد، ضمن اینکه کودک باید بتواند در آنجا انرژی های خود را تخلیه کند. برخوردهای تنبیهی با کودکان باید در حداقل سطح ممکن و به ظریف ترین شکل باشد به گونه ای که کودک احساس سرخوردگی نکند.

به نظر می رسد که برخی مهد های کودک رویه دیگری را در پیش گرفته اند و عملکرد آن ها نارضایتی والدین از نحوه ارایه خدمات مراقبتی و تربیتی به کودک را در پی داشته است.

 

سحر .م مادر شاغلی است که آرش سه ساله اش را به مهد سپرده است. آرش نیز ازجمله کودکانی است که به اتاق فکر در مهد منتقل شده و تجربه تنهایی در این اتاق را داشته است.

مادر آرش کوچولو در خصوص واکنش پسرش به اتاق فکر مهد کودک می گوید: فرزندم، صبح فردای روز تنبیه ، گریه کنان گفت که دیگر به مهد نمی رود.

 

هر قدر کودک بیشتر تنبیه شود احتمال بروز رفتار پرخاشگرانه در او بیشتر می شود

 

**علت تنبیه شدن آرش چیست؟

مادر این پسربچه سه ساله در خصوص علت تنبیه شدن آرش می گوید: مربی مهد به خاطر اینکه آرش سرکلاس نقاشی صدایش را بلند کرده یا به قول مربی با کودک دیگری شلوغ کرده ، در اتاق فکر تنبیه شده است.

او در ادامه می افزاید : وقتی علت تنبیه کودکم با این روش را از مدیر مهد جویا شدم، وی وجود این روشِ تنبیه را تایید و تاکید کرد و به من این گونه پاسخ داد که « بچه شما زیادی حساس است

مادر آرش می افزاید: پسرم به شدت از مهد کودک ترسیده است به طوری که گاهی اوقات شب ها با ترس از خواب بیدارمی شود و می گوید دیگر به مهد نمی رود. همین امر باعث شد مدتی یکی از اعضای خانواده را که در شهرستان زندگی می کنند برای آرامش فرزندم به تهران بیاورم تا در زمان نبود من در خانه، مراقب آرش باشد.

 

** تایید استفاده از اتاق فکر

یک مربی مهد کودک ضمن تایید استفاده از اتاق فکر یا تنهایی در برخی مهد کودک ها اظهار می دارد: ازاین محل استفاده می کنیم تا کودک را وادار به فکر کردن درباره اعمال ناپسندش کنیم. کودک با انجام این کار به کار ناپسند و اشتباه خود پی می برد و تا وقتی کودک عذرخواهی نکند در این مکان می ماند.

وی در جواب به این پرسش که آیا تنبیه کودکان در برابر دوستانش باعث تحقیر شخصیت کودک و فراری دادن او نمی شود؟ به این جمله اکتفا می کند که انجام این کار بسیار موفقیت آمیز بوده است چرا که کودکان پی به اشتباهات خود می برند.

این در حالی است که مادر آرش چنین نظری را ندارد و اذعان می دارد که کودکش به شدت آسیب دیده و اگر یک بار دیگر این اتفاق برای او رخ دهد، شاید فرزندش دیگر به هیچ مدرسه ای نرود. درهمین راستا حبیب الله مسعودی فرید، معاون اجتماعی سازمان بهزیستی کشور  می گوید: مهد کودک مکانی است که وظیفه اصلی اش مراقبت و نگاهداری از کودکان در ساعاتی از شبانه روز است که مادر و پدر نمی توانند فرزندان را نزد خود نگاه دارند.

 

وی با تاکید بر استاندارد بودن فضای مهد اظهار می دارد: در کنار بحث مراقبت از کودکان، پرورش و اجتماعی شدن کودک نیز مطرح می شود و لازم است کودکان آموزش های غیرمستقیم را نیز دریافت کند.

وی با بیان اینکه تنبیه کودکان در هر شرایطی در مهدهای کودک غیرمجاز است گفت: مادران و هموطنان می توانند در صورت مشاهده تنبیه کودکان ، تخلفات مهدها را به سازمان بهزیستی اعلام کنند و این سازمان با متخلفان برخورد خواهد کرد.

وی تصریح کرد: در زمان حاضر 17 هزار مهدکودک در کشور فعالیت می کنند که همزمان با آغاز سال تحصیلی، بر تعداد مهدهای کودک و تعداد فرزندان در مهدها افزوده می شود.همچنین هم اکنون بیش از 700 هزار کودک در مهدهای کودک، خدمت می گیرند. از مجموع مهدکودک های فعال در کشور، هشت هزار مهدکودک ؛ روستایی به شمار می آیند.

روانشناسان معتقدند که هر قدر کودک بیشتر تنبیه شود احتمال بروز رفتار پرخاشگرانه در او بیشتر می شود و چنین کودکانی بیشتر رفتارهای نادرستی مثل دروغ گویی، حقه بازی و آزار و اذیت دیگران را از خود بروز می دهند.





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
دوشنبه 2 آذر 1394


وقتش شده که با این مسئله روبرو بشیم، خیلی از ما صبح برای بیدار شدن با مشکل مواجه ایم و اغلب زنگ هشدار را نه یک بار بلکه چندین بار خاموش کرده و دوباره می خوابیم. اما روشهایی وجود دارد که میتوانیم با انجام آن سحر خیز شویم

یک تمرین ورزشی ساده بهترین روش برای شروع روز است که میتواند تنبلی صبح را هم از بین ببرد.

 

زمان خواب را به اندازه 15 دقیقه تکان دهید:

هیچ چیزی بهتر از یک خواب شبانه خوب نیست، اما کسانی هستند که با وجود خواب کافی باز هم در صبح احساس سستی و خستگی می کنند. این امر ناشی از چرخه خواب ناقص و متناقض است. جدول خوابتان را به اندازه 15 دقیقه تغییر دهید (یعنی 15 دقیقه زودتر از ساعتی که همیشه به رختخواب میروید بخوابید) تا تاثیر آن را ببینید.

 

جای مناسب و راحت:

رختخواب شما باید به اندازه کافی گرم و نرم و راحت باشد. دما، نور و … را تنظیم کنید. حتما تشک نرمی انتخاب کنین. همه ی این موارد روی توانایی شما برای یک استراحت مناسب تاثیر گذارند.

 

روزتان را با ورزش شروع کنید:

یک تمرین ورزشی ساده بهترین روش برای شروع روز است که میتواند تنبلی صبح را هم از بین ببرد. بهترین زمان برای ورزش کردن بیرون از خانه صبح زود است. یادتان باشد که یک لیوان چای سبز یا یک لیوان آب و ابلیمو هم بنوشید تا هم انرژی داشته باشید هم سموم بدنتان دفع شود.

 

صبحانه ای سالم و خوب بخورید

صبح ها قبل از اینکه به سرکار بروید حتما صبحانه بخورید. دانه های کامل، کربوهیدرات ها به همراه پروتئین ، انرژی لازم برای شروع روز را به شما هدیه می دهند.

 

امتحان کردن اپلیکیشن ها:

اگر هیچ کدام از این روشها کارساز نیست، همیشه اپلیکیشن هایی وجود دارد که میتواند به شما کمک کنند تا صبح زود بیدار شوید. مثلا از اپلیکیشن های چرخه خواب استفاده کنید تا الگوی خواب خودتان را درک کنید، با این روش بهترین زمان برای بیدار شدن بدون خستگی را پیدا می کنید.





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
دوشنبه 2 آذر 1394


بچه ها می توانند در مدرسه موفق شوند اگر خانواده هایشان به مدرسه و تکالیف درسی آنها علاقه نشان دهند. لازم است بدانید بچه ها را باید وارد فرآیند یادگیری کرد؛ مثلا شما در نقش والدین باید به مدرسه و امور بچه ها اهمیت دهید و آنها نیز لازم است احساس کنند در خانواده مورد حمایت قرار می گیرند. صرفنظر از وضعیت اقتصادی و اجتماعی، والدین باید نسبت به فزندان و تحصیل آنها نگرشی مثبت داشته باشند. حتی اگر فرزند شما در شهر یا کشور دیگری مشغول تحصیل است، باید از برنامه های درسی و تکالیف مدرسه او آگاه باشید و نقش حمایتی خود را فراموش نکنید.

تشویق و آموزش مهارت های لازم
پدر و مادرها باید قبل از هر چیز مهارت مدیریت زمان و برنامه ریزی را به کودکان خود بیاموزند تا آنها برای انجام تکلیف مدرسه دچار مشکل نشوند. بهتر است کودکان قبل از ورود به مدرسه، با نظم و برنامه ریزی آشنا شوند و کارهای روزانه خود را طبق برنامه انجام دهند. والدین نیز می توانند با تهیه روزنامه، کتاب و مجله؛ مهارت خواندن کودکان را تقویت کرده و آنها را برای بالا بردن دانش عمومی و مهارت های خواندن و نوشتن ترغیب کنند.


چگونه مشکلات کودکان و نوجوانان را در مدرسه حل کنیم؟


آگاهی از برنامه های مدرسه
والدین باید از برنامه های آموزشی و تفریحی مدرسه آگاهی داشته باشند که امروزه دسترسی به این اطلاعات آسان تر است؛ مثلا می توانند وب سایت مدرسه را ببینند و از آن طریق اطلاعات لازم را به دست آورند.

پرورش استعدادها
یادگیری تنها منحصر به دروس ریاضی، علوم و زبان نیست و لازم است بچه ها ورزش، کامپیوتر و موسیقی، نقاشی و هنرهای دیگر را هم بیاموزند و والدین نیز باید جهت پرورش و شکوفایی استعدادهای فرزندانشان از آنان حمایت کنند. اما چگونه مشکلات کودکان و نوجوانان را در مدرسه حل کنیم؟

طبیعی است که گاهی فرزندان در مدرسه با مشکلات اجتماعی، عاطفی، رفتاری و آموزی مواجه می شوند که در این موارد والدین باید ابتدا مشکل را شناسایی کرده و سپس برای برطرف کردن آن اقدام کنند.

*
مشکلات اجتماعی
گاهی کودکان در دوستیابی دچار مشکل شده و دچار حس آزاردهنده تنهایی می شوند که لازم است در این زمینه والدین به آنها کمک کنند؛ مثلا آنها می توانند همکلاسی هایشان را برای جشن تولدشان دعوت کنند یا می توانند حداقل هفته ای یک بار با هم بازی کنند؛ البته باید والدین هم با افراد بیشتری ارتباط اجتماعی داشته باشند تا کودکان از آنها رفتارهای اجتماعی را بیاموزند.

*
مشکل عاطفی
بچه ها معمولا در دوران بلوغ دچار مشکلات عاطفی می شوند، هر فردی بلوغ عاطفی متفاوتی دارد؛ بنابراین نوع مشکلات هم متفاوت است. بهتر است والدین در مواجهه با آن با احتیاط بیشتری عمل کند و برای حل آن از متخصصان و مشاوران کمک بگیرند.

*
مشکل یادگیری و آموزشی
اگر کودک مشکلی در زمینه یادگیری و انجام تکالیف مدرسه دارد، اولین اقدام والدین برای حل مشکل، گفتگو با معلم جهت ریشه یابی مسئله است. قدم دوم صحبت والدین با کودک است؛ البته در این مرحله ممکن است زمان زیادی صرف شود؛ چون ممکن است کودکان تمایل به همکاری نداشته باشند

گاهی لازم است یک متخصص از نظر جسمی و روحی کودک را معاینه کند؛ مثلا شاید کودک دچار مشکلات بینایی و شنوایی باشد. بعد از اینکه والدین مطمئن شدند مشکل وی جسمی نیست، باید با کمک معلم یک برنامه منظم برای پیشرفت یادگیری او طراحی کرده و هر دو او را حمایت کنند.


فرزندمان هر چه بیشتر تکلیف انجام بدهد، سطح یادگیری بهتری خواهد داشت


برای روشن تر شدن موضوع، به مثال دیگری توجه کنید:
وقتی پسرم کلاس سوم دبستان بود، معلمش با من تماس گفت و گفت که فرزندم نمی تواند در امتحانات پایان سال قبول شود. من برای یک لحظه از معلم و اولیای مدرسه عصبانی شدم. همسرم که متوجه ناراحتی من شد، گفت که این موضوع درباره پسر ماست، نه خود ما. حق با او بود. بعد از اینکه آرام شدم، ه ردو درباره این مسئله صحبت کردیم و تصمیم گرفتیم همراه با معلمش موضوع را بررسی کنیم:

مرحله اول: کنار گذاشتن احساسات
قبل از اینکه به ملاقات معلم برویم، همسرم تاکید کرد که این موضوع تنها به پسرمان مربوط می شود و باید بپذیریم که فرزند ما در مدرسه دچار مشکل شده است؛ پس لازم است به همراه معلم راه حل مناسبی را پیدا کنیم. ما باید می پذیرفتیم به جای اینکه علیه اولیای مدرسه باشیم، در کنارشان باشیم و آنها را سرزنش نکنیم.

مرحله دوم: سرزنش نکردن معلم یا اولیای مدرسه
اگر واقعا با معلم فرزندتان مشکل دارید و نمی توانید با او صحبت کنید، بهتر است از مشاوران مدرسه کمک بگیرید و از طریق یکی از آنها مشکلات فرزندتان را بررسی کنید

براساس توصیه معلم، ما هر روز ناظر انجام تکالیف پسرم بودیم و کارهای مدرسه او را بررسی می کردیم و در نهایت متوجه شدیم فرزندمان هر چه بیشتر تکلیف انجام بدهد، سطح یادگیری بهتری خواهد داشت؛ پس او را به انجام تکلیف بیشتر تشویق کردیم که خوشبختانه نتیجه بخش بود.

مرحله سوم: تماس و ارتباط با مدرسه و نظارت در خانه
نظارت مستمر ما و معلم باعث شد پسرم نسبت به انجام تکالیفش بیشتر احساس مسئولیت کند؛ چون ما در خانه و مدرسه پیگیر کارهای او بودیم و او نیز شاهد حمایت و همکاری خانه و مدرسه بود.

مرحله چهارم: احساس مسئولیت کودک نسبت به یادگیری و انجام تکالیفش
کودک باید بداند معلم و والدینش روی او حساب باز می کنند و اگر او با مشکلی مواجه شود، لازم است با معلم و والدینش آن را در میان بگذارد و برای رفع آن تلاش کند؛ اما اگر مشکل همچنان باقی بود، بهتر است با آزمون های حرفه ای و علمی علت مشکل یادگیری و ناتوانی یادگیری او سنجیده و شناسایی شود.

نکته دیگری که در این جریان فهمیدم این بود که پسر ما به راحتی با هر کسی ارتباط برقرار نمی کرد و تمایلی به همکاری در کلاس نداشت.


در حضور بچه درباره معلمش حرف های بد نگوییم


مرحله پنجم: همراه نشدن با کودک در زمانی که از مدرسه شاکی است
در حضور بچه درباره معلمش حرف های بد نگوییم؛ چون این کار، وضعیت را بدتر کرده و کودک را از همکاری با معلم منصرف می کند. باید قبول کنیم معلمی شغلی طاقت فرساست و معلم ها به همکاری و حمایت والدین نیاز دارند.

متاسفانه اکثر والدین به محض اینکه کودکشان در مدرسه با مشکلی مواجه می شود، طرف فرزندشان را می گیرند و معلم و مسئولان را مقصر می دانند و سعی نمی کنند همه جوانب را در نظر بگیرند و ابتدا مشکل را بررسی کنند؛ در حقیقت والدین با این کار، سخت تر می توانند فرزندشان را نسبت به یادگیری متعهد و نیز مسائل درسی مسئولیت پذیر کنند.

مرحله ششم: در نظر گرفتن همه
این تجربه به من یاد داد فورا نسبت به گلایه و صحبت های فرزندمان واکنش نشان ندهم و حداقل احساسی برخورد نکنم و با بررسی موضوع از همه زوایا و مشورت با افرادی که درگیر ماجرا هستند، مشکل را برطرف کنم. در کنار همه این موارد، این نکته را هم در نظر بگیرید که ممکن است فرزندتان کمک شما و مسئولان مدرسه را نبیند یا برای او محسوس نباشد اما وقتی شاهد موفقیت خود باشد، به اهمیت این موضوع پی می برد و شما هم از درست بودن کار خود مطمئن می شوید
.





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
دوشنبه 2 آذر 1394


وقتی کودک شما بزرگ تر می شود و راهی مدرسه، شرایط تربیتی او وارد مرحله جدیدی می شود. مرحله ای که تا حدود زیادی بعد اجتماعی نیز پیدا می کند و ملزومات رفتاری خاصی را نیز اقتضا می کند. یکی از مواردی که در این زمان پیش می آید، مربوط به مسائل مالی است. پول، نحوه دریافت و برنامه ریزی برای هزینه و پس انداز آن، در همین ایام به کودک آموخته می شود و پایه رفتارهای اقتصادی او در آینده را پی ریزی خواهدکرد. بنابراین درخصوص پول توجیبی چند نکته را باید در نظر داشت. با من همراه باشید...


1- 
میانه رو باشید
در مورد پول توجیبی و مقدار آن متعادل عمل کنید. برخی از والدین تخصیص مبلغی به این منظور را بی دلیل می دانند، در حالی که اهمیت دادن به این مسئله باعث رشد شخصیتی کودک، ایجاد حس استقلال و حس تشخص در وجود او می شود و از اهمیت زیادی برخوردار است. در مقابل برخی والدین در این امر افراط می کنند و پول زیادی را برای این منظور در نظر می گیرند که این مسئله هم خالی از اشکال نیست و باعث رشد خودخواهی و زیاده خواهی در وجود کودک خواهدشد و قدرت مدیریت مالی را از او خواهدگرفت.

2-  
مبلغ مشخصی را تعیین کنید
برای پولی که به عنوان پول توجیبی به فرزند خود می دهید، زمان و مقدار مشخصی را تعیین کنید و به این قواعد پایبند باشید. این کار به کودک شما می آموزد که باید برای هزینه های خود حدودی را تعیین کند. به نوعی این کار آغاز آموزش برنامه ریزی به کودکان است. در مورد مبلغ این پول دقت داشته باشید

هزینه های فرزندتان را مناسب با سن و شرایط او و خانواده برآورده و سعی کنید پولی که به او می دهید، برای او کافی باشد. پول کمتر از مقدار مورد نیاز او، باعث می شود او خیلی زود با مشکلات اقتصادی رو در رو شود و خود را ناتوان احساس کند و پول بیش از نیاز کودکان هم معمولا آنها را به سمت مصارف تصنعی که برای شان خالی از خطر نیست می کشاند و پول توجیبی اش را بدون فکر، خرج کند.


3-    دریافت پول توجیبی را به انجام وظایف کودک وابسته نکنید
یکی از رفتارهای بسیار اشتباه والدین، وابسته کردن دریافت پول توجیبی به انجام وظایف کودک در منزل، مدرسه و یا انجام امور درسی است. این رفتار باعث می شود که رفتار کودک شما شرطی شود و همواره برای انجام اموری که بخشی از وظایف اوست انتظار جبران داشته باشد و این توقع، آینده او را دچار مخاطره می کند. او باید بیاموزد که برخی از امور، جزئی از مسئولیت های اوست. مسئولیت هایی که در صورت عدم توجه به آن بازخواست می شود. به طور کلی سعی کنید هدیه های نقدی را محدود کنید و برای تقدیر از فرزند خود برای انجام وظایف خود هدیه های کوچکی چون کتاب، لوازم التحریر و یا وسایل مورد نیاز او را در نظر بگیرید.

4-    
قناعت را به او بیاموزید
زمان آموزش برنامه ریزی برای مدیریت هزینه ها به کودکان، همین مرحله است. به او کمک کنید تا در یک دفتر کوچک موارد موردنیاز و پولی که برای تهیه این موارد نیاز دارد را بنویسد و برای پرداخت هزینه های خود برنامه ریزی کند. موارد موردنیاز خود را دسته بندی کند و هرکدام را به ترتیب در برنامه ماهانه خود قرار دهد. به این ترتیب میزان هزینه های خود را متناسب با پول دریافتی خود تنظیم کند. از تخصیص پول بیشتر به کودک خود بدون دلیل بپرهیزید

به او بیاموزید که اگر فوریتی مثل هدیه برای جشن تولد یکی از دوستانش برای او پیش آمده این مسئله را در جمع خانوادگی مطرح کند و درباره این موضوع توضیح دهد. در صورتی که دلایل او را کافی دیدید مبلغی را به او قرض دهید و از او بخواهید که به شکل ماهیانه بدهی خود را پرداخت کند. به این صورت هم از او حمایت کرده اید و هم این که به او برنامه ریزی و مسئولیت پذیری را آموخته اید (یعنی مبلغی به او می دهید و در ماه های بعد مقداری از پول توجیبی او کم می کنید) به این ترتیب او از کودکی قناعت را یاد خواهدگرفت.



5-  
پس انداز را تشویق کنید
کودک خود را تشویق کنید که بخشی از پول توجیبی خود را برای پس انداز کنار بگذارد و این مبلغ را در برنامه ریزی های خود منظور کند. با مشورت و همراهی خود او برایش یک حساب بانکی افتتاح کنید و او را برای بیشتر کردن موجودیش تشویق کنید.

اگر کودک شما در سن مناسبی است، پول توجیبی او را به حساب بانکی او واریز کنید تا پولی را که نیاز دارد از حساب بانکی خود برداشت کند و باقی آن را پس انداز کند. این کار علاوه بر این که او را برای ورود به اجتماع و ملزومات زندگی اجتماعی آماده می کند، به رشد حس اعتماد به نفس در وجود او نیز کمک خواهدکرد.

دقت کنید که...
این راهکارها از لحاظ روانی در ذهن کودک می نشیند که بی جهت و بی مهابا خرج نکند، قناعت را فرا خواهدگرفت و از دوران کودک متوجه می شود (دوران دبستان) که پول بدون زحمت از سوی پدر و مادر فراهم نمی شود... او قدر پول را بیشتر خواهددانست و آن را با نقشه خرج خواهدکرد... خیلی از خانواده ها که از وضع مالی خوبی برخوردار هستند، انتظار دارند که پول توجیبی را بی رویه و در اختیار فرزندان شان بگذارند، اما باید بدانید پول بی حساب و کتاب باعث می شود که او نه قدر پولش را بداند، نه قدر شما را...

-
با این جملات به فرزندان تا اعتماد به نفس بدهید، به او بگویید: وقتی خدا تو را به ما داد، می دانست ما چه چیزی در زندگی احتیاج داریم و یا امشب غذایی رو می پزم که دوستش داری- به تو افتخار می کنم- حرفت را باور می کنم- تو واقعا داری «مرد یا خانم» برای خودت می شوی- خیلی خوشحالم که الان خانه هستی و غذای مورد علاقه ات را درست کرده ام
.





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
دوشنبه 2 آذر 1394


اگر شما هم از والدین همیشه نگرانی هستید که می ترسید برای آموزش دادن به فرزندتان دیر شود، پیشنهادهای ما در این مطلب را بخوانید. ما به شما از سن مناسب آموزش دادن به فرزندتان می گوییم.

شاید تا یکی، دو دهه پیش، با گذشتن بچه ها از ۵ سالگی نگرانی والدین برای آموزش دیدن شان شروع می شد اما چند سالی است که دامنه این نگرانی ها گسترده تر شده و به سن کودکستان و حتی یکی، دو سال اول زندگی کودکان کشیده شده است. هنوز کودک زبان باز نکرده والدین کارت های آموزش زبان انگلیسی را پیش چشمش می گیرند و هنوز مفهوم اعداد را نمی داند قلم و کاغذ به دستش می دهند تا نامش را بنویسد.

آیا وقتش رسیده؟
اگر با بردن کودک تان از این مرکز استعدادیابی به آن مرکز به دنبال اثبات نبوغ و توانایی خارق العاده اش در یادگیری هستید، دست نگه دارید. محققان توصیه می کنند کودک تان را تا قبل از سه سالگی به هیچ عنوان در معرض این تست ها قرار ندهید. اگر شما از مادران عجولی هستید که می خواهید در چند ماهگی هوش فرزندتان را آزمایش کنید و هنوز یک ساله نشده او را با کمک تجهیزات جدید آموزشی باسواد کنید، باید بگوییم راه طولانی و بی نتیجه ای را می روید. پیشنهاد محققان این است که حوصله و صبرتان را نگه دارید برای وقتی که می دانید تلاش تان ثمر دارد.

بعد از سه سالگی با آزمون های مختلفی که توسط کارشناسان و در دوره های مختلف انجام می شود می توانید به این نتیجه برسید که فرزندتان می تواند زودتر از موعد خواندن و نوشتن را یاد بگیرد یا نه.

چه موقع ریاضی یاد می گیرد؟
با کارشناسان آموزشی مشورت کنید و بعد سراغ اعداد بروید

برای شروع یادگیری اعداد و ریاضی، کودک باید به تفکر انتزاعی رسیده و توان درک مفهوم اعداد را داشته باشد. برای یافتن راه مناسب برای آموزش کودک بهترین کار این است که کودک با کمک یک کارشناس آموزشی مورد آزمون قرار گیرد و اگر قصد آموزش ریاضی به فرزندتان را دارید و در اوایل نتیجه خوبی از آموزش دیدنش می گیرید، بی وقفه پیش نروید. اگر او در فرآیند یادگیری مشکل داشت باید با قرار دادن وقفه سه تا شش ماهه، آموزش او را دوباره ازسر بگیرید. اگر احساس کردید روند یادگیری فرزندتان بسیار کند یا متوقف شده، یک مشاور آموزشی را در جریان قرار دهید.

از اینها کمک بگیرید
پازل ها به توانایی ساختاری کودک کمک می کنند. هر چیزی که در ذهن کودک با مسائل ارتباط برقرار کند و توانایی ساختاری و ساختمانی کودک را افزایش دهد به نحوی با منطق و ریاضی او مرتبط است. در بازی های کودکان که با یکدیگر توپ را دست به دست می کنند هم می توان چند هدف را در یک فعالیت گنجاند و مفهوم عدد و شمردن را به آنها یاد داد.

چه زمانی حروف را یاد می گیرد؟
پیش از هر چیز کودک باید توانایی تشخیص حروف الفبا را داشته باشد. یادگیری این حروف هم در اغلب کودکان در پایان دوره پیش دبستانی یعنی حدود پنج تا پنج و نیم سالگی اتفاق می افتد. البته راه های دیگری هم برای یادگیری حروف الفبا قبل از ورود به مدرسه وجود دارد که معمولا از طریق روزنامه، مجلات، کتاب ها و علائمی است که در رسانه های مختلف وجود دارد. در تحقیقات مختلفی که انجام شده، مشخص شده کودکانی که برنامه های آموزشی تلویزیون را تماشا می کنند می توانند حتی در سه سالگی حروف را تشخیص داده و بازشناسی کنند.

در حقیقت میزان توانمندی کودکان در درک و فهم به فرآیند ابتدایی یادگیری بازمی گردد. از ۶ ماهگی به بعد توان غضروفی بچه ها شکل می گیرد. بچه ها با اشکال متفاوت آشنا شده و شناخت از طریق دست و دهان انجام می شود. برای یادگیری حروف می توانید از طریق بازی وارد شوید. فرآیند شناخت حروف، بچه ها را با کلمات و تطبیق کلمات از لحاظ مفهومی با مصداق خارجی آن فراهم می کند.

از اینها کمک بگیرید
از مکعب های پلاستیکی یا کتاب های مصور و رنگ آمیزی می توانید برای آموزش استفاده کنید. البته این روزها که کودکان به موبایل و تبلت علاقه ویژه ای نشان می دهند می توانید از اپلیکیشن ها و نرم افزارهای مختلف نیز کمک بگیرید.

چه موقع خواندن را یاد می گیرد؟

بسیاری از محققان به والدین و مربیان توصیه می کنند تا زمانی که کودکان به سن عقلی شش سال و شش ماه نرسیده اند به آنها خواندن یاد ندهید اما حالا آمادگی برای خواندن به عوامل زیادی بستگی دارد که برای کودکان مختلف در زمان های متفاوت اتفاق می افتد. آمادگی کودکان برای یادگیری در نتیجه تجارب رسشی و محیط پیرامون ایجاد می شود که می تواند در سنین پایین نیز اتفاق بیفتد. سن مناسب برای خواندن در کودکان بسیار متفاوت است آنها می توانند از سه تا ۱۱ سالگی خواندن را شروع کنند اما به طور کلی خواندن در سنین بین چهار تا ۱۰ سالگی اتفاق می افتد.

اما عجله نکنید؛ اگر فرزندتان مهارت های اساسی و زیربنایی را کسب نکرده باشد نباید او را مجبور به یادگیری و خواندن کنید. اجبار به خواندن زودتر از موعد در بسیاری از موارد باعث سرخوردگی و ناراحتی کودک می شود. به طور کلی اگر کودک شما در هر سنی ویژگی های زیر را از خود بروز دهد، می توان گفت آمادگی خواندن دارد:

وانمود می کند که در حال خواندن است.
از صداهایی که حروف ایجاد می کنند آگاه است.
به کلمات نوشته شده در خیابان ها، تلویزیون، مجلات و کتاب توجه می کند.
معنی برخی کلمات ساده را می داند.
می تواند نام و نام خانوادگی خود را تلفظ کند.

از اینها کمک بگیرید
نگاه کردن به تصاویر و بازی با حروف آهنربا دار یا حتی خواندن شعر و ترانه می تواند به یادگیری خواندن کودکان کمک زیادی کند.

چه موقع زبان دوم را یاد می گیرد؟
در آموزش زبان دوم به کودک نکته قابل توجه این است که باید زبان مادری یا زبان اول برای کودک به طور کامل جا بیفتد و به عبارت دیگر کودک تسلط کامل بر زبان مادری داشته باشد. کودکانی که هنوز برخی حروف را به جای هم استفاده می کنند، حرف خاصی را نمی توانند تلفظ کنند و برخی کلمات را جا به جا ادا می کنند برای آموزش زبان دوم آماده نیستند.

پیش بینی می شود کودک بین سه تا سه سال و نیم به زبان مادری تسلط پیدا کند و کلمات و حروف را راحت ادا کند بنابراین از این سن می توان کم کم زبان دوم را وارد کرد. اما اگر کودکی چهار یا پنج سال دارد و هنوز بیان کلمات برای او مشکل است، برای یادگیری زبان دوم آماده نیست. پس نمی توان سن را معیار قرار داد. تنها معیار قابل اعتنا توانایی کودک در گفت وگو به زبان مادری و زبان اولش است.

از اینها کمک بگیرید
اگر کودک تان به کامپیوتر یا تبلت علاقه دارد استفاده از کیبورد یکی از ابزارهایی است که می تواند شناخت حروف انگلیسی را برای او فراهم کند. اگر فکر می کنید مشکل کودک در یادگیری زبان عدم تمرکز است، تمرین های تمرکز را با او انجام دهید.

چه موقع می تواند بنویسد؟
واقعیت این است که فرآیند خواندن پیش از نوشتن اتفاق می افتد. هر چند کودکان اول مداد را در دست شان می گیرند و شروع به خط خطی کردن می کنند. آنها در بازی های شان معمولا از علامت های نوشتاری استفاده می کنند و مثلا نسخه پزشک را می نویسند. وظیفه شما به عنوان والدین کودک این است که با دیدن این علائم به منظور تقویت مهارت نوشتن در کودک تان از او بخواهید منظور خودش را از این علائم بیان کند. اگر کودک چند بار در املای خود یک کلمه را اشتباه بنویسد، می تواند نشانه آن باشد که حافظه تصویری کودک مشکل دارد.

از اینها کمک بگیرید
اگر در تلاش هستید کودک تان نوشتن یاد بگیرد می توانید چند کار انجام دهید؛ مثلا می توانید برای کودک همیشه کاغذ و مداد رنگی آماده کنار بگذارید یا با هم نامه ای برای یکی از اقوام یا دوستان بنویسید. قبل از نوشتن کلمه برخی وسایلی که با حروفی مشابه نوشته می شوند را بیاورید و به کودک نشان دهید
.





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
دوشنبه 2 آذر 1394


 محققان ژن‌های متفاوتی را شناسایی کرده‌اند که در بروز مشکل گفتاری دخیل هستند. چندین سال قبل محققان قادر به شناسایی سه ژن دخیل در اختلال گفتار شدند. این ژن در 12 درصد از جمعیت افراد دارای لکنت زبان دیده شد. بنابراین ما می دانیم که یک کودک با لکنت زبان متولد نمی‌شود، اما با یک استعداد طبیعی- آمادگی- این اختلال توسعه پیدا می‌کند. به گفته یک متخصص آسیب‌شناسی گفتاری، قسمتی از مشکل لکنت زبان ارثی است.

 

البته این یافته‌ها به این معنا نیست که همه افراد دارای این ژن به لکنت زبان مبتلا می‌شوند. چون در بیشتر مواردی که فرد دارای استعداد طبیعی است یک عامل ایجاد کننده مانند شوک روانی مانند جدایی، مرگ و...، بیماری مانند صرع و... و یا اختلال عملکردی باید وجود داشته باشد. لکنت زبان یک اختلال چند عاملی است. حدود 80 درصد از موارد را مغز به تنهایی اصلاح می‌کند و تا قبل از دوران بلوغ این مشکل از بین می‌رود. اما در 20 درصد از موارد، مشکل ادامه می‌یابد

توانبخشی توسط متخصص گفتاردرمانی
خوشبختانه، برای لکنت زبان درمان وجود دارد. معمولا تکنیک‌های توانبخشی راحت و قابل اجرا توسط متخصص گفتاردرمانی به عنوان اولین چاره مطرح می‌شود. آن ها با درمان شناختی رفتاری که برای فرد در نظر می گیرند، به او کمک می‌کنند تا با استرس و ناراحتی‌هایی که گاهی اوقات با این مشکل همراه است، کنار بیایید. اما وقتی اختلال گفتاری با اختلال کمبود دقت و هماهنگی و حتی تیک همراه است فرد می‌تواند تحت نظر پزشک قرار گیرد.
 
چند توصیه 
اگر فرزند شما مشکل لکنت زبان دارد برای کمک به بیان او به توصیه های زیر توجه کنید:


-
به سختی صحبت کردن گاهی باعث عصبی شدن کودک می‌شود، در این زمان با نوازش بازوان و شانه‌هایش او را آرام کنید. این رابطه، او را بهتر آرام خواهد کرد تا این که دستوری بگوید: «استراحت کن، آرام باش»
-
سعی کنید وقتی با شما حرف می‌زند به صحبت‌های او گوش دهید، یک گوش دادن صددرصد. یعنی در آن زمان هیچ کار دیگری انجام ندهید و به چشم هایش نگاه کنید. برای اینکه بهتر نگاهتان را ببیند، مقابلش بنشینید. شما خوب می‌دانید تمرکز بر روی آنچه می‌گوید به بیان او کمک خواهد کرد.
-
شما نیز هنگامی که با او صحبت می‌کنید، کلمات را به خوبی و آرامی بیان کنید. تا فرزندتان با تقلید از شما طرز بیان خود را تنظیم کند
.





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
دوشنبه 2 آذر 1394


( کل صفحات : 4 )    1   2   3   4   


آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی